De WIA is ingevoerd op 29 december 2005 en vormt voor velen ook na vijf jaar nog een lastige materie. Dit komt niet in de laatste plaats door de vele aanverwante regelingen. Maar ook zeker omdat het rond dit onderwerp te stil is. In de communicatie naar burgers en werkgevers is vooral ook vanuit de overheid meer aandacht besteed aan de invoering van het Basisstelsel in de Zorg. Vooral de WIA is echter veel ingrijpender voor een werknemer. In veel gevallen lukt het werknemers niet om hun verdiencapaciteit te benutten. Zij vallen daardoor bij langdurige arbeidsongeschiktheid terug op (een deel van) het minimumloon.Werkgevers betalen de uitkeringslasten in deze WGA. Iedere werknemer die instroomt in de WGA wordt sinds 1.1.2007 voor 10 jaar bij de werkgever doorbelast. Of de oorzaak is gelegen in de werk- of privésfeer is niet relevant, de baas betaalt altijd! De kosten hierbij kunnen enorm oplopen. Het principe “De vervuiler betaalt” wordt hier duidelijk toegepast en in 2011 zelfs in versterkte mate.

De werkgever is hiervoor standaard verzekerd bij het UWV en betaalt in het publieke bestel voor de WGA (via de Belastingdienst) een gedifferentieerde (verzekerings)premie. De hoogte is onder andere afhankelijk van de instroom in hun eigen bedrijf, maar ook van andere instroom die voor hun rekening komt (denk aan bedrijfsovernames of ex-werknemers). De premie kan jaarlijks wijzigen.

Werkgevers hebben gelukkig sinds 1.1.2007 de mogelijkheid om dit risico ook te verzekeren bij een particuliere verzekeraar. Deze laatste keuze wordt door de markt WGA Eigenrisicodragen genoemd. Al jaren ben ik van mening dat dit geen logische omschrijving is. Na het bestuderen van dit boek zal u duidelijk worden dat werkgevers juist in het publieke bestel heel zuiver betalen voor hun eigen instroom. Sterker nog, in 2011 betalen vele werkgevers nog veel meer dan de werkelijk aan hen toegerekende schadelast. Ik zeg dan ook vaak tegen adviseurs: uw relaties dragen al volledig hun eigen risico, ook bij het UWV!

 

Ieder bedrijf heeft dus de keuze om de WGA lasten te verzekeren bij het UWV of een private verzekeraar. Het grootste deel van de werkgevers zit nog in het publieke bestel, maar veel (25.000) maakten in 2010 de stap naar de particuliere verzekeraar. Vaak als reactie op de fors gestegen (publieke) premies. Ook per 1 januari 2011 hebben weer vele duizenden werkgevers gekozen voor het Eigenrisicodragerschap voor de WGA. Bij veel werkgevers staat het op de agenda voor de komende uittreedronde per 1 juli 2011.

 

Daarnaast spelen er nog politieke ontwikkelingen betreffende de verdere privatisering (en decentralisatie) van de Sociale Zekerheid en specifiek de WGA. Ook verdere ingrepen in bijvoorbeeld de WW kunnen van invloed zijn op de WGA. De wet WIA is nog relatief jong en Eigenrisicodragen is geen dagelijkse kost voor veel adviseurs. Het is echter voor werkgevers wel een relevant risico. De adviseur met bedrijfsmatige relaties kan daarom niet om dit onderwerp heen.

In dit boek wordt vanuit de geldende wetgeving en diverse onderzoeken een link gelegd naar de dagelijkse praktijk. Het is vooral opgezet vanuit het risico voor de werkgever. Faciliteiten welke voor de werkgever in het leven zijn geroepen om hen te stimuleren om arbeidsongeschikten of werklozen in dienst te nemen of te houden komen uitgebreid aan bod. Wetgeving, rekenvoorbeelden, tips en trucs komen aan bod en geven een beeld van de werking van de WIA en specifiek het risico van de WGA voor de werkgever . Deze 3^e druk is volledig vernieuwd, gebaseerd op de wettelijke bedragen voor 2011 en uitgebreid met vele voorbeelden en eigen ervaringen.

 

Het is daarmee een prima handboek voor de dagelijkse adviespraktijk en goed te gebruiken als naslagwerk. Er is interesse vanuit diverse vakgebieden, zoals casemanagers, arbeidsdeskundigen, werkgevers (HR/P&O), assurantietussenpersonen, gevolmachtigden, accountants en branche-organisaties. Doet u mee? U steunt daarmee ook een uitstekend doel!